Ψάχνοντας για την νέα Κεντροαριστερά. Η επανάσταση που δεν έγινε; - Major

Ψάχνοντας για την νέα Κεντροαριστερά. Η επανάσταση που δεν έγινε;

Ψάχνοντας για την νέα Κεντροαριστερά. Η επανάσταση που δεν έγινε;

Ένας κόσμος που ανήκει στην Κεντροαριστέρα προσπαθεί να βρει μετά από πολλές δοκιμασίες, είτε μια νέα ταυτότητα είτε την χαμένη υπόληψη του χώρου όπου έχει ταχθεί να υπηρετήσει. Ως προς το δεύτερο, δεν είναι λίγες οι  περιπτώσεις κατά τις οποίες σύνδεσε την τύχη του με μηχανισμούς διαφθοράς, διαπλοκής και ακατάλληλων πολιτικών επιλογών αρχηγικών στελεχών, έχοντας οικτρό οικονομικό απόηχο για το σύνολο.

Θα είναι στα θετικά του πολιτικού μας συστήματος αν πράγματι όλος ο κόσμος, που έχει εμπλακεί στην διαδικασία ανάδειξης ενός νέου αρχηγού κεντροαριστερού πολιτικού σχηματισμού, βγάλει άκρη και πατήσει γερά στον δρόμο που θέλει να στρώσει. Πράγματι, ο πλουραλισμός των φωνών των πολιτικών χώρων που επιδιώκουν να απαγκιστρωθούν από τις νεοφιλελεύθερες απόψεις, ενδυναμώνει το μέτωπο που επιθυμεί την εγκαθίδρυση ενός κοινωνικού κράτους και την ισορροπία ανάμεσα σε φόρους και σε κρατικές δαπάνες.

Έχοντας όμως υπόψη τη δομή και τον τρόπο λειτουργίας του ΠΑΣΟΚ, το απλό ερώτημα που εύλογα τίθεται και το οποίο δεν το έχουν απαντήσει οι οπαδοί υπέρ αυτής της επιλογής είναι το εξής. Ένα κόμμα εξουσίας, με μηχανισμούς λειτουργίας, οι οποίοι υπηρετούν εδώ και χρόνια τα αρχηγικά λεγόμενα στελέχη του και το οποίο εξακολουθεί να κινείται σε αυτά τα χνάρια, μπορεί να  αλλάξει προφίλ;

Είναι εφικτό λοιπόν η ανανέωση ενός πολιτικού χώρου να επέλθει από τον όποιο μηχανισμό οικοδόμησης μιας κουλτούρας, που οδήγησε τη χώρα σε ατραπούς καταστροφής και πλουτισμού συγχρόνως μιας ελίτ, που βαπτίζεται ως προοδευτική;

Ή διαφορετικά, είναι δυνατόν να πίστευε κάποιος ότι οι σκληροί και πεπαλαιωμένοι αυτοί μηχανισμοί του ΠΑΣΟΚ θα επέτρεπαν την ανάδειξη ατόμων, άλλων πέραν των δύο πρώτων γέννημα και θρέμμα τους; Εκ των πραγμάτων, με το αποτελέσματα των εκλογών της Κυριακής δεν αναδείχθηκε μια άλλη πολιτική κουλτούρα πέραν της γνωστής δεδομένης. Μια αλλαγή προσώπων όμως και η ανάδειξη outsiders θα προκαλούσε άλλη δυναμική, η οποία θα προήγαγε την πολιτική στη χώρα.

Πολλές είναι οι φωνές του θυμού και αγανάκτησης οπαδών του νέου σχήματος που ξεσηκώνονται στο άκουσμα τέτοιων θέσεων. Δεν δίνουν όμως πειστικές απαντήσεις ή δεν καταρρίπτουν με επιχειρήματα τη βασική αυτή θέση. Είναι εφικτό λοιπόν η ανανέωση ενός πολιτικού χώρου να επέλθει από τον όποιο μηχανισμό οικοδόμησης μιας κουλτούρας, που οδήγησε τη χώρα σε ατραπούς καταστροφής και πλουτισμού συγχρόνως μιας ελίτ, που βαπτίζεται ως προοδευτική;

Και τα παρατράγουδα δεν άργησαν να εμφανιστούν αμέσως μετά την ψηφοφορία (βλ. Ποτάμι), μιας και το επιδιωκόμενο νέο και καινοτόμο δεν αναδείχθηκε από τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Έτσι, σε λίγο χρόνο ίσως χαθεί και αυτή η προσπάθεια στον κυκεώνα των ποθητών αλλαγών, που αδυνατούν να φέρουν τα λίγα άτομα του συστήματος ΠΑΣΟΚ, τα κυρίαρχα στο πολιτικό του παρασκήνιο.

*Ο Δημήτρης Μάρδας είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β’ Θεσσαλονίκης.

 

Share This