Γιάννης Σκαραγκάς: «Σε κάθε πόλη αναρωτιέμαι ποιον θα αγαπήσω περισσότερο» - Major

Γιάννης Σκαραγκάς: «Σε κάθε πόλη αναρωτιέμαι ποιον θα αγαπήσω περισσότερο»

Γιάννης Σκαραγκάς: «Σε κάθε πόλη αναρωτιέμαι ποιον θα αγαπήσω περισσότερο»

Τον Γιάννη Σκαραγκά τον γνώρισα όταν ανέβασε στην Αθήνα το θεατρικό του έργο , «Η εποχή του Κυνηγιού» με τις Αθηνά Μαξίμου και Φωτεινή Μπαξεβάνη, στο θέατρο Κιβωτός. Με εντυπωσίασε αυτός ο ζεστός και ευγενικός νέος άνδρας που σε αντίθεση με τη συνηθισμένη τάση του μπλαζέ ύφους των επιτυχημένων και πολλά υποσχόμενων  συγγραφέων και σκηνοθετών της θεατρικής πιάτσας, συμμετείχε σε όλα τα στάδια της παραγωγής της θεατρικής προετοιμασίας, μέχρι και την οργάνωση της επίσημης πρεμιέρας.

Mιλάει άπταιστα 4 γλώσσες και γράφει στις δυο από αυτές ( ελληνικά και αγγλικά). Oι γονείς του λέει, ήθελαν να μιλάει εκτός από τα αγγλικά και γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά. Πριν από δύο χρόνια περίπου ένας συνεργάτης του στη Ζυρίχη σχολίασε ότι δεν ήταν υπερβολικοί οι γονείς μου, απλώς τον μεγάλωναν για να γίνει Ελβετός. 

Στην Αμερική το διακεκριμένο ίδρυμα ΟΜΙ International Arts Center, έχοντας μια μεγάλη παράδοση στους συγγραφείς και εικαστικούς καλλιτέχνες που προτείνει κάθε χρόνο, τον επέλεξε για να τον παρουσιάσει στο αμερικανικό κοινό με κριτήριο τα αγγλικά του διηγήματα που δημοσιεύονται εδώ και μια σχεδόν δεκαετία σε μερικά από τα πιο μεγάλα λογοτεχνικά περιοδικά των ΗΠΑ. Τα σχέδιά του για το 2018 στην Ελλάδα είναι ένα μεγάλο ιστορικό μυθιστόρημα για το γλωσσικό ζήτημα και το φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα, με τον τίτλο «Λαχτάρα που περίσσεψε από χθες». 

Και το 2017 το θεατρικό έργο του, η «Κυρά της Ρω» που ανέβηκε σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ράγισε καρδιές. Ένας μονόλογος για τη σπουδαία Δέσποινα Αχλαδιώτη που κάθε πρωί ανέβαζε την ελληνική σημαία, στη βραχονησίδα απέναντι από το Καστελόριζο. Στον ομώνυμο ρόλο η Φωτεινή Μπαξεβάνη.

Eφθασα στη Νέα Υόρκη την 1η Οκτωβρίου φέροντας βαρέως ότι θα έχανα την πρεμιέρα της Κυράς της Ρω στην Αθήνα.

Είχα να έρθω από το 2009 όταν δούλευα εδώ για το θεατρικό έργο μου Prime Numbers που αργότερα κυκλοφόρησε στην Ελλάδα σαν μυθιστόρημα με τον τίτλο Ο ουρανός που ονειρεύτηκες (εκδόσεις Κριτική).

Κάθε φορά κάνω την ίδια συμφωνία με τον εαυτό μου: θα τελειώσω τη δουλειά για την οποία είμαι εδώ και θα επιστρέψω στην Ευρώπη.

Είμαι μέσα στους 9 συγγραφείς που έχει επιλέξει το Αrt OMI από όλο τον κόσμο για να παρουσιάσει το φθινόπωρο.

Τις επόμενες εβδομάδες που θα είμαι εδώ έχω μια σειρά από προθεσμίες και συναντήσεις με αποκορύφωμα ένα σόου στο λογοτεχνικό μπαρ KGB της Νέας Υόρκης.

Ξυπνάω και δυσκολεύομαι τα πρώτα δευτερόλεπτα να καταλάβω που είμαι, όπως μου συμβαίνει τα τελευταία χρόνια από τις συχνές μετακινήσεις και την εναλλαγή των πόλεων.

Μεσημέρι στην Αστόρια: για μένα οι πόλεις είναι τεράστια δάση που αν δεν θυμάσαι τα σημάδια που άφησες πίσω σου, δεν θα μάθεις ποτέ αν είχε νόημα να χαθείς.

Πηγαίνω σε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλιοπωλεία στη Γιούνιον με κάποιους από τους πιο αγενείς υπαλλήλους, και αναρωτιέμαι αν το κάνουν επίτηδες—για να δείξουν ότι τα βιβλία είναι καλύτερα από τους ανθρώπους.

Απόγευμα με την Τζεν: εδώ και επτά χρόνια διαπραγματευόμαστε με μέιλ τους όρους της επόμενης συνάντησής μας, και έχοντας συνηθίσει στο απραγματοποίητο, μας παίρνει ώρα να συνηθίσουμε ο ένας τον άλλο.

Βράδυ στο Τσέλσι με την Καλλιόπη, και μέσα στα νυχτερινά φώτα της πόλης περισσότερο λάμπουν οι καρδιές ορισμένων ανθρώπων της ομογένειας.

Μουδιάζω ακόμα με το αίσθημα ότι σε αυτή την πόλη είναι σχεδόν αντικοινωνικό να κυνηγάς κάτι άλλο πέρα από τα όνειρά σου.

Το σαββατιάτικο ξύπνημα με βρίσκει στο Γκεντ τρεις ώρες έξω από την πόλη, με πυρετό και τη θέα από τα τελευταία κόκκινα φύλα της φθινοπωρινής Νέας Αγγλίας.

Έχω μεταξύ άλλων δύο γεύματα με τον Τζέιμς Σέιμους της κινηματογραφικής εταιρίας Focal Features και με την Σάρα Στερν του Vineyard Theatre, και η αυξημένη φιλοδοξία κάποιων συνεργατών μου, μου θυμίζει ότι όσα λιγότερα περιμένεις, τόσο πιο γοητευτικός είσαι σε αυτούς που έχουν συνηθίσει να τους προτείνουν κάτι όλη την ώρα.

Τα απογεύματα τα ελάφια μαζεύονται στη μηλιά της μπροστινής αυλής για να φάνε, και ο Εντ που φυλακίστηκε στις Φιλιππίνες για τις πολιτικές του απόψεις, προτείνει να κοιτάμε αλλού, γιατί στην άγρια φύση με το επίμονο βλέμμα αναζητάς είτε φαγητό, είτε αναπαραγωγή.

Είναι ενδιαφέρον το ότι τις δύο τελευταίες δεκαετίες ένα μέρος της διανόησης της Νέας Υόρκης απομακρύνεται από την πόλη είτε λόγω των τιμών, είτε επειδή δεν έχει πια τον χαρακτήρα που κάποτε τους γοήτευε.

Μιλάω με τους συνεργάτες μου στη Ζυρίχη για τις πρόβες του History of Grains στο θέατρο, και για την αλλαγή του τίτλου.

Μιλάω με τους συνεργάτες μου στην Ελλάδα, για το καινούριο μου ιστορικό μυθιστόρημα και για τα μαθήματα δημιουργικής γραφής που θα αναλάβω τον χειμώνα σε βιβλιοπωλείο της Θεσσαλονίκης.

Τα νέα από το τρομοκρατικό χτύπημα στο Μανχάταν και το ίδιο αίσθημα απόγνωσης κάθε φορά που συνειδητοποιείς ότι είναι πάντα ο ίδιος φόβος, το ίδιο μούδιασμα, η ίδια γεύση του απάνθρωπου στο στόμα σε οποιαδήποτε σημείο του κόσμου και να είσαι.

Έχω την καρδιά του τυχοδιώκτη: σε κάθε πόλη αναρωτιέμαι ποιον θα αγαπήσω περισσότερο, και εδώ γνωρίζω την Κάρολ, μεγάλη σκάουτ του θρυλικού πρακτορείου του Φράνσις Γκρίνμπεργκερ που τα εγκατέλειψε όλα και αντί με τα βιβλία, ασχολείται με κακομαθημένους συγγραφείς.

Πολίτης του κόσμου, πολύ ενδιαφέρουσα ταυτότητα, αλλά χωρίς καρδιά δεν πρόκειται να την κάνεις τίποτα.

Share This