Το παχύδερμο – Major

Το παχύδερμο

Το παχύδερμο

«Έχω ζεστή σοκολάτα, γραφείο με μαλακό κάθισμα, υπολογιστή με φίλτρο για τα μάτια, καμιά καιρική συνθήκη δεν φτάνει ως εμένα. Μόνωση, ζεστασιά και εκείνος ο ήχος της βροχής πάνω στο τζάμι… γιατί δεν ακούω και λίγη τζαζ; Και τηλεόραση έχω. Πολλή λάσπη και σήμερα. Και τα μπαλκόνια μου που μόλις προχθές καθάρισα για να στρώσω, χάλια θα γίνουν. Είμαι το παχύδερμο της διπλανής συνοικίας. Στις συνομιλίες με τους άλλους και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης σπαράζω από συμπόνια για ό,τι συμβαίνει στη Μάνδρα. Την ξέρω τη Μάνδρα. Έχει κάτι εργοστάσια, κάτι σπίτια και περνάμε από εκεί για να πάμε στην εξοχή. Είναι το σημείο το πολύ αδιάφορο για εμένα. Δεν έχει να χαζέψω φύση ή βιτρίνες. Όποτε περνάμε από εκεί χαζεύω στο Facebook από το κινητό. Πωπω, δηλαδή αν θέλαμε να πάμε σήμερα στο εξοχικό, θα ήταν μεγάλη ταλαιπωρία, ε; Μπορεί και να πνιγόμασταν; Μέσα στο αμάξι; Όπως οι άλλοι που πήγαιναν στη δουλειά; Ουπς!»

Είναι οι στιγμές που η αμηχανία σε κάνει να νιώθεις σαν να σου κόλλησε τσίχλα στον εγκέφαλο. Σαν να προσπαθείς να βηματίσεις σταθερά και αντί γι’ αυτό να καταλήγεις σε οχτάρια. Όταν ήμουν παιδί δεν φοβόμουν τις αστραπές και τις βροντές όμως φοβόμουν πολύ για τον μπαμπά μου που ήταν στο καράβι. Σε άλλη ήπειρο, σε άλλες καιρικές συνθήκες. Όμως στο δικό μου κεφάλι ο μπαμπάς κινδύνευε και κινδύνευε πολύ. Τον έχω σκεφτεί να δαμάζει κύματα, να πνίγεται, να τον ξεβράζει κύμα σε κάποια ακτή μετά από μεγάλη καταιγίδα και θαλασσοταραχή. Σήμερα σκέφτομαι εκείνο το 3,5 χρόνων αγοράκι που έχασε τον μπαμπά του και δεν μπορώ να μπω σε καμιά σκέψη του.

Τα σκέφτομαι όλα αυτά ενώ η βροχή δυναμώνει και την βλέπω απ’ το παράθυρο. Μια μικρή στο απέναντι σπίτι, με φούξια μπλούζα και μακριά καστανόξανθα μαλλιά, τραβά την κουρτίνα της και χαζεύει και εκείνη τη βροχή απ’ το παράθυρό της. Αντιλαμβάνεται πως την κοιτώ και φεύγει. Μου γυρνά την πλάτη. Αυτό ήταν το πιο σκληρό που μου συνέβη σήμερα. Παχύδερμο σας λέω.

photo: Stella Alafouzou

 

Share This